ช่วงพักกลางวัน... คึกคักไปด้วยเสียงจอแจของเหล่านักศึกษา ลูกพีชนั่งดูดน้ำปั่นนมสด แก้มอมชมพูระเรื่อยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อนึกถึงแด๊ดดี้ขี้อ้อน ข้างๆ เจมี่กำลังจกส้มตำปูปลาร้าอย่างเผ็ดร้อน และน้ำชาที่นั่งอ่านนิยายรักเล่มหนาอย่างตั้งอกตั้งใจ
“โอ๊ยยย! แซ่บ! ซี้ดดด...” เจมี่สูดปากดังซี้ดพลางคีบเส้นมะละกอเข้าปาก ก่อนจะหันมาเหล่ตามองเพื่อนสาวคนสวยที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับแก้วนม “นี่ลูกพีช... เลิกยิ้มใส่แก้วนมสักทีได้ไหมยะ? ฉันเห็นแล้วมดจะขึ้นตา!”
“งื้อ... อะไรเล่าเจมี่ ก็คนมันอารมณ์ดีนี่นา” ลูกพีชหัวเราะคิกคัก ใช้หลอดคนนมปั่นเล่นแก้เขิน
“คนมีความรักมักเป็นแบบนี้แหละ” น้ำชาปิดหนังสือดังปับ แล้วดันแว่นมองอย่างรู้ทัน “ในนิยายที่ชาอ่านพระเอกเพิ่งซื้อรถสปอร์ตให้นางเอก... ชีวิตพีชนี่มันคัดลอกออกมาจากนิยายชัดๆ เลยนะ”
“บ้า... ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย” ลูกพีชหน้าแดงแปร๊ด ปฏิเสธเสียงสูงจนน่าสงสัย “แด๊ดดี้แค่
