ประเทศไทย
เพนต์เฮาส์
เวลา 07.00 น.
ลูกพีชขยับกายอย่างเกียจคร้าน ความรู้สึกหนักอึ้งที่หัวทุเลาลงมากแล้ว คนตัวเล็กดันตัวลุกขึ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าสัญญาณวิดีโอคอลยังไม่ได้ถูกตัดไป!
ในหน้าจอ... หลงเทียนอี้ในชุดเดิมและกำลังนั่งหน้านิ่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊ก นิ้วเรียวยาวรัวกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว สลับกับยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ ใบหน้าคมกริบดูอ่อนล้าเล็กน้อยแต่ยังคงความดุดันไม่เปลี่ยน
“ตื่นแล้วเหรอ...”
น้ำเสียงทุ้มพร่าแฝงความหงุดหงิดนิดๆ ดังลอดออกมา ลูกพีชชะงัก รีบดึงสายเดี่ยวที่รั้งตกลงมาที่ต้นแขนขึ้นปิดหน้าอกอวบอิ่ม
“คุณ... คุณยังไม่นอนเหรอคะ?”
“งานฉันเยอะ ไม่เหมือนเด็กแถวนี้ที่หลับใส่ผัวได้ลงคอ” เขาวางมือจากงาน จ้องมองหน้าจอเขม็ง นัยน์ตาสีเทาหม่นวาวโรจน์เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของคนตัวเล็ก “หลับสบายดีไหม?”
“พีชจะไปอาบน้ำแล้วค่ะ วันนี้มีเรียนเช้า...” เลี่ยงบทสนทนา นึกถึงเรื่องที่เขาทำไ
