มหาวิทยาลัย
เวลา 16.30 น.
บรรยากาศที่เคยสดใสของลูกพีชพังทลายลงในพริบตา เมื่อขบวนรถยุโรปสีดำแล่นมาจอดเทียบหน้าคณะ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนนักศึกษาแถวนั้นต้องถอยหนี จินเดินลงมาเปิดประตูรถด้วยสีหน้าเรียบสนิท แต่แววตากลับฉายความกังวล
“ขึ้นรถครับคุณลูกพีช... ท่านรออยู่”
ลูกพีชก้าวขึ้นรถด้วยขาที่สั่นเทา ทันทีที่ประตูปิดลง พร้อมถูกมือหนากระชากร่างเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นบรั่นดีผสมกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่คุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะจมูก แต่วันนี้มันกลับแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่รุนแรงกว่าทุกครั้ง
“คะ... คุณเทียนอี้ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” เสียงหวานสั่นเครือ
เพียะ!
โทรศัพท์เครื่องหรูที่ถูกโยนลงบนเบาะข้างตัวเธอ หน้าจอโชว์ภาพที่เธอกำลังหัวเราะร่าเริง โดยมีแขนของเกมพาดอยู่ที่พนักเก้าอี้ดูเหมือนการโอบกอด
“มีความสุขมากไหม? ที่ฉันไม่อยู่... ร่านไปให้ไอ้เด็กนั่นมันประคองถึงไหนต่อไหน!”
“ไม่ใช่นะคะ! ค
