หลายวันต่อมา...
ไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศทำให้คนขี้หนาวไม่อยากลุกจากที่นอน
หลงเทียนอี้ตื่นนานแล้ว แต่เขายังคงนอนนิ่งไม่ขยับไปไหน เพราะมีก้อนนุ่มนิ่มนอนทับอยู่บนตัว
ลูกพีชในชุดนอนสายเดี่ยวตัวบาง นอนคว่ำหน้าฟุบอยู่บนแผงอกแกร่งเปลือยเปล่า แขนเรียวเล็กโอบรอบลำคอหนา ส่วนขาเรียวก็เกี่ยวเอวสอบไว้แน่น สภาพไม่ต่างอะไรกับลูกหมีโคอาล่าที่กำลังเกาะต้นยูคาลิปตัสต้นโปรดแน่นหนึบ
"อื้อ..."
เสียงหวานครางงึมงำในลำคอเมื่อรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นที่กำลังลูบแผ่นหลังเนียนไปมาอย่างเพลินมือ เธอขยับใบหน้าถูไถกับอกแกร่งไปมาก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาสู้แสง
ภาพแรกที่เห็นคือปลายคางสากที่มีไรหนวดจางๆ และนัยน์ตาสีเทาหม่นที่กำลังก้มมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนจนใจละลาย
"ตื่นแล้วเหรอ... เด็กขี้เซา" เทียนอี้กระซิบถามเสียงทุ้มพร่า กดจูบลงบนหน้าผากมนหนักๆ
"งื้อ... แดดดี้ตื่นนานแล้วเหรอคะ..." ลูกพีชถามเสียงอู้อี้ ทั้งที่ตายัง
