ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน...
บรรยากาศภายในห้องนอน หลงเทียนอี้นั่งพิงหัวเตียงเหยียดยาว มือข้างขวากำลังเลื่อนอ่านรายงานธุรกิจ
ส่วนมือข้างซ้าย... กลับทำหน้าที่ที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง
มือหนากำลังลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยของยัยตัวแสบที่นอนหนุนตักเขาหลับปุ๋ยอย่างอ่อนโยน นิ้วยาวสางผมเล่นเพลินๆ กล่อมแมวให้หลับสบาย
“อื้อ...”
คนตัวเล็กบนตักเริ่มขยับตัวเมื่อนอนเต็มอิ่ม ลูกพีชกะพริบตาปริบๆ ปรับโฟกัส ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมุมเสย เห็นปลายคางได้รูปและแว่นตาที่สะท้อนแสงไฟ
“ตื่นแล้วเหรอ?” เทียนอี้ถามโดยที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอ แต่มือที่ลูบหัวอยู่นั้นเปลี่ยนมาบีบแก้มยุ้ยเบาๆ
“งื้อ... แด๊ดดี้ทำงานอยู่เหรอคะ?” ลูกพีชถามเสียงงัวเงีย รู้สึกผิดนิดๆ ที่ตัวเองนอนทับตักเขาจนเขาขยับไปไหนไม่ได้ “เมื่อยไหมคะ... พีชนอนทับนานเลย”
“ไม่เมื่อย... นอนต่อสิ”
“ไม่เอาดีกว่า... แด๊ดดี้จะได้ทำงานถนัดๆ”
ลูกพีชยันตัวลุกขึ้นนั่ง ตั้
