“ใบนี้สวยไหมคะแด๊ดดี้ ลินดาเขาน่าจะชอบสีแดง...”
ลูกพีชเอ่ยถามพลางชูกระเป๋าคลัตช์หนังจระเข้ใบหรูขึ้นมาดู ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบกริบจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัด หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างกาย
ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิท นัยน์ตาสีเทาหม่นดูว่างเปล่าจนน่าใจหาย ราวกับเขากำลังจมอยู่ในความคิดที่แสนไกลและเคร่งเครียด
“แด๊ดดี้คะ... เป็นอะไรหรือเปล่า พีชเรียกตั้งหลายรอบแน่ะ” มือเล็กเขย่าแขนเสื้อเขาเบาๆ ด้วยความกังวล
เทียนอี้กะพริบตาเรียกสติเล็กน้อย ส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาบางเบา “เปล่า... ชอบใบไหนก็เลือกเอาเลย ไปเข้าห้องน้ำก่อน”
พูดจบเขาก็โน้มตัวลงมาหอมกระหม่อมบางหนึ่งทีอย่างแผ่วเบา แล้วออกไปไปทันที ทิ้งให้ลูกพีชมองตามตาละห้อย
“เป็นอะไรของเขา...”
คนตัวเล็กพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าที่เคยสดใสสลดลงเล็กน้อย เธอหันกลับมามองกระเป๋าในมือ ใบละต
