ภายในรถ...
วันนี้เป็นวันแรกในรอบเดือนที่ลูกพีชได้กลับไปทำหน้าที่นักศึกษา
“กระโปรง...”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น สายตาคมกริบไล่มองเรียวขาขาวที่โผล่พ้นชายกระโปรงนักศึกษาสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย
“มันสั้นไปหรือเปล่าพิชาภา?”
“โธ่... คุณเทียนอี้คะ ก็ปกตินะคะพีชสูงขึ้นหรือเปล่ามันเลยดูสั้น” ลูกพีชแถสีข้างถลอก พลางดึงชายกระโปรงลงปิดขาอ่อนอย่างเก้ๆ กังๆ
“อย่ามาเถียงข้างๆ คูๆ ดื้อนะเดี๋ยวนี้อยากโดนตีก้นรึไง”
มาเฟียใหญ่ขู่ฟ่อ แต่ดูเหมือนลูกแมวน้อยจะไม่กลัวสักนิด
“บ่นเป็นคนแก่ไปได้ พีชไปเรียนก่อนนะคะ สายแล้ว”
ลูกพีชหยิบกระเป๋าสะพาย เตรียมจะเปิดประตูรถ
ทว่า... มือหนากลับคว้าต้นแขนเล็กไว้แล้วกระชากเบาๆ ทีเดียว ร่างเล็กก็ปลิวหวือกลับมาเกยอยู่บนตักแกร่ง
“จะไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ? ไม่คิดจะเติมพลังให้ฉันหน่อยหรือไง”
ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากอิ่มที่ทาลิปกลอสส
