กลิ่นบุหรี่เข้มข้นผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อและน้ำรักอบอวลไปทั่วห้องนอนสลัว ‘ลูกพีช’ นอนระเนระนาดอยู่บนเตียงยับเยิน ร่างกายบอบบางบัดนี้เต็มไปด้วยรอยจูบและรอยกัดสีกุหลาบเข้มแทบทุกตารางนิ้ว ผิวขาวเนียนละเอียดส่งกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ที่บัดนี้มีกลิ่นคาวโลกีย์เจือปน
“คุณ... คุณเทียนอี้... พอเถอะนะคะ พีชขอร้อง...” เสียงหวานแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน
“ยังไม่พอ!” เสียงทุ้มต่ำและดุดันสวนกลับมาทันควัน
ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกกดทับด้วยมาดพยัคฆ์ร้ายถูกปลุกปั่นขึ้นเพียงเพราะเห็นเธอยิ้มให้ผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกัน หลงเทียนอี้ในวัยเลขสี่รู้ดีว่าต่อให้เขาจะดูแลตัวเองดีแค่ไหน จะมีอำนาจล้นฟ้าเพียงใด แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเรียกคืนมาไม่ได้คือ 'ความหนุ่มแน่น' และนั่นคือจุดอ่อนเดียวที่ทำให้เขากลายร่างเป็นปีศาจร้ายในค่ำคืนนี้
"มองฉัน! ฉันบอกให้มองแค่ฉัน!" ตะคอกเสียงดังลั่นพร้อมกับกระชากกลุ่มผมนุ่มบังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยรั
