เพนต์เฮาส์
ปัง!
ประตูห้องนอนถูกปิดและล็อกลงอย่างแน่นหนา เป็นสัญญาณเริ่มต้นของฝันร้ายครั้งใหม่
“ฮึก... คุณเทียนอี้ พีชเจ็บ พีชเดินไม่ทันแล้ว”
“เจ็บงั้นเหรอ? แค่นี้ทำเป็นสำออย!” เทียนอี้สะบัดแขนเธอออกจนร่างเล็กทรุดลงกองกับพื้นพรมหนานุ่ม เขายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าถอดเนกไทและแกะกระดุมข้อมือออกทีละข้างด้วยท่วงท่าน่าเกรงขาม
“ตอนอยู่กับมันเห็นยิ้มระรื่นไม่เห็นจะเจ็บตรงไหน! แล้วตอนที่เธอยิ้มให้ไอ้เด็กนั่น เธอคิดไหมว่าฉันจะ ‘เจ็บ’ กว่าเธอร้อยเท่า!”
“มันไม่มีอะไรจริงๆ นะคะ พีชอธิบายได้...”
“ไม่ต้องพูดชื่อมันให้ฉันได้ยินอีก!” เขาตวาดลั่นพลางปลดเข็มขัดหนังราคาแพงออก แล้วเหวี่ยงมันลงบนพื้นข้างตัวเธอ
“ในเมื่อปากเธอชอบเอาไว้คุยหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นนัก... งั้นคืนนี้ก็ใช้ปากของเธอ 'ทำหน้าที่' ของสินค้าให้มันคุ้มค่าหน่อยเป็นไง!”
นัยน์ตาสีเทาหม่นหลังกรอบแว่นจ้องมองเธอด้วยความหื่นกระหายผสมความโกรธ จั
