มหาวิทยาลัยช่วงบ่ายรออาจารย์เข้าสอน...
ลูกพีชนั่งอมยิ้มอยู่หน้าจอโทรศัพท์ พอเปิดดูก็ต้องหลุดขำคิกคัก
Daddy: (ส่งสติกเกอร์รูปหมีหน้าบึ้งแบบผิดคิว)
Daddy: กิ นข้าว รึยัง
เด็กดื้อ: แด๊ดดี้หัดพิมพ์เหรอคะ? ทำไมวรรคแปลกๆ พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกแบบนี้ละคะคุณลุง ฮ่า ฮ่า ฮ่า
Daddy: ไอ้จินมันบอกให้ทักหาเธอแบบนี้... ฉัน พิมพ์ ไม่ ถนัด
เด็กดื้อ: เอ็นดูจังเลยค่ะ พีชกินแล้วค่ะ แด๊ดดี้ก็ต้องกินเยอะๆ นะคะ อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมกินข้าวล่ะ เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะนะคะคนแก่
ฝั่งเทียนอี้ที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานจ้องหน้าจอตาเขม็ง พลางหันไปถลึงตาใส่จินที่ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างๆ
“มันพิมพ์ยากฉิบหาย ทำไมไม่โทรเอา!”
“วัยรุ่นเขาชอบพิมพ์คุยกันครับท่าน มันดูใส่ใจกว่า” จินตอบหน้าตาย
“เออ! เรื่องมากจริงๆ” แต่ถึงปากจะบ่น มือหนาก็ยังค่อยๆ จิ้มแป้นพิมพ์ตอบเมียเด็กอย่างตั้งใจ
เด็กดื้อ: 55555 แด๊ดดี้อย่าดุพี่จินสิคะ พีชชอบนะเวลาเห็น
