“จะจ้องอีกนานไหม?” ฉันถามด้วยความฉุนเฉียว ตั้งแต่ลงมานั่งกินข้าว ไอ้บ้าฮอลล์มันก็จ้องฉันไม่วางตา
จ้องแล้วก็ยิ้ม บ้าหนักขึ้นทุกวัน
“ก็จ้องเมียกับลูก ผัวผิดตรงไหน” ไอ้บ้าฮอลล์มันพูดและตามด้วยรอยยิ้ม
“งั้นก็จ้องเยอะๆ เพราะคืนนี้จะนอนกับลูกสองคน” ฉันว่าจบก็นั่งซดน้ำต้มยำต่อ รสชาติช่างแสบทรวงถูกใจเสียจริง
“อะไรอะ ไม่เอาหรอก นอนด้วยกันดิ เผื่อคืนนี้พ่ออยากเล่นกับลูก” จากรอยยิ้มเมื่อครู่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นใบหน้าง้ำงออย่างเร็วไว
“ไม่เล่นหรอก ลูกเหนื่อย” ฉันตัดบท
“ไม่เอา จะนอนด้วย” มันเริ่มงอแงกลายร่างเป็นเด็ก
“ไม่! เมื่อคืนนอนไหนวันนี้ก็นอนนั่นแหละ อย่าได้สะเออะไปนอนด้วยเด็ดขาด มีความผิดติดตัวรู้ใช่ไหม?” ฉันจ้องหน้าเขม็ง ส่วนสีหน้าท่าทีของไอ้ผัวบ้ามันก็สลดลงในทันที
“รู้ ก็ผิดไปแล้วไง ก็เมื่อคืนน้อยใจ ไม่เอาสิจิว ลูกต้องการอ้อมกอดที่อบอุ่นจากพ่อนะ จิวก็ด้วยใช่ไหม จิวคงนอนไม่หลับแน่ๆถ้าฮอ
