ฉันดิ้นจนตัวเองหลุดออกมาจากวงแขนของพี่สิงห์จากนั้นก็ถอยหนีไปให้ไกลเขาที่สุด
“เพราะอะไร ?” พี่สิงห์ขมวดคิ้วมองหน้าฉัน เพราะอะไรงั้นหรอ เขาถามฉันแบบนี้งั้นหรอ
ทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลยด้วยซ้ำ
“รักพริ้งมั้ยคะ รักพริ้งบ้างมั้ย ตอบมาสิว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกัน เราเป็นแฟนกันงั้นหรอคะ ?”
พี่สิงห์เงียบ เขาไม่กล้าสบตาฉันเลยด้วยซ้ำ
“อย่ามายุ่งกับพริ้งอีก” แทบจะกลั้นหายใจ พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดๆแล้วในตอนนี้ ฉันไม่อยากร้องไม่อยากอ่อนแอให้พี่สิงห์เห็นอีกแล้ว
“เธออยากให้ฉันปล่อยเธอไปมากใช่มั้ย ต้องการแบบนี้มากเลยใช่มั้ย !!” พี่สิงห์ขึ้นเสียงใส่ฉัน
“ใช่ค่ะ พริ้งต้องการ ต้องการแบบนี้มาตั้งนานแล้วด้วย !!” ฉันก็ขึ้นเสียงกลับเหมือนกัน
“เหอะ !!”
พี่สิงห์หัวเราะในลำคอแล้วก็เอาแต่จ้องหน้าฉันเหมือนกำลังขุ่นคิดอะไรอยู่ในใจสักอย่าง
“ฉันกับพิมพ์ไม่ได้เป็นอะไรกัน เธอเขื่อฉันมั้ย ?”
“ไม
