ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ความรู้สึกมันรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัวเลยตอนนี้ กลิ่นยาคละคลุ้งอบอวนไปทั่วทำให้ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาล
“นะ นั่นใคร ใครคะ...” เสียงของฉันมันแหบแห้งและเบาเเอามากๆ
เหมือนฉันมองเห็นแผ่นหลังของใครสักคนแต่มันไม่ชัดเลยมันเป็นภาพลางๆ พอลืมตาขึ้นมาเต็มๆตากลับไม่พบใครแล้ว ฉะ ฉันตาฝาดไปงั้นหรอ
ตึกตัก ตึกตัก!! เสียงหัวใจดวง น้อยๆ ของฉันมันเต้นรัวเมื่อคิดถึงใครคนนั้น แผ่นหลังกว้างเมื่อครู่ที่เห็นมันทำให้ฉันอดคิดถึงเขาไม่ได้เลย มันเหมือนว่าเป็นเขาจริงๆ
อ่า!! มันคงจะเป็นภาพในจินตนาการของฉัน ฉันอาจจะคิดถึงเขามากไป...
“พริ้งง แกฟื้นแล้วหรอ” สายธารรีบวิ่งมาหาฉัน
“สายธาร แกมาได้ยังไงไม่เรียนหรอ”
“นี่มันกี่โมงแล้ว ฉันบอกแกแล้วว่าจะไปส่งเป็นไงล่ะคนเก่ง” สายธารบ่นฉันยกใหญ่ ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆห้องอีกครั้งให้แน่ใจว่าในนี้มีแค่สายธารคนเดียวจริงๆ
“แกเฝ้า
