ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้งกลางดึกหลังจากที่หลับไปเพราะปวดหัวมาก หมอเข้ามาวัดไข้ก็ไม่มีท่าทีว่าไข้จะลดเลย ตอนนี้ฉันเป็นห่วงเจ้าสิงห์น้อยมากไม่รู้ว่าอาหารที่เทเอาไว้ให้จะหมดหรือยัง
ไม่รู้ว่าทำไมต้องตื่นมากลางดึกแบบนี้ด้วย มันทั้งปวดหัว มันทั้งหนาวจนสั่นไปทั้งตัว ทำไมมันทรมานขนาดนี้กัน ฉันไม่อยากป่วยหนักแบบนี้เลย
“สายธาร...” ภายในห้องตอนนี้มันมืดมากๆ
“สายธารแกหลับงั้นหรอ” ฉันลองเรียกอีกครั้งก็ไร้เสียงตอบกลับจากเพื่อน สงสัยจะหลับแล้ว
“สายธาร ฉะ ฉันหนาว แกปิดพัดลมให้ฉันที”
ตึก! ตึก! ตึก! จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเดินมาทางเตียงที่ฉันนอน
“สายธารแกยังไม่หลับหรอ แล้วทำไมไม่พูดล่ะ ปิดพัดลมหน่อย”
ฉันรู้สึกว่าสายธารนั่งลง ข้างๆ เตียงที่ฉันนอนแต่มันก็ไม่ยอมพูดอะไรอยู่ดี ทำไมนะ
สักพักผ้าห่มก็ถูกดึงขึ้นมาคลุมตัวให้ฉัน จากนั้นเสียงฝีเท้าก็เดินห่างออกไปก่อนที่พัดลมเพดานจะถูกปิด ยัยเพื่อนคนนี้ทำเหมือนต
