-เพนท์เฮ้าส์ริมแม่น้ำ-
เพนท์เฮ้าส์ริมแม่น้ำเงียบสงบลงทันทีหลังจากร่างบางออกไปเรียน ติณณ์นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนัง ทอดมองผิวน้ำระยิบระยับสะท้อนผ่านกระจกบานสูง กาแฟร้อนถูกยกขึ้นจิบช้าๆ ด้วยท่าทางผ่อนคลายอย่างคนอารมณ์ดี ผิดจากภาพเจ้าของธุรกิจผู้เคร่งขรึมที่ใครๆ คุ้นตา
ทว่าความสงบนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ข้างกายก็ดังขึ้น ชายหนุ่มเหลือบมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขึ้นมากดรับสาย
“สวัสดีครับคุณหญิงพิมพ์พิไล” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงไปด้วยความหยอกล้อพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความรักและความเคารพอย่างเห็นได้ชัดในแววตา
“ฮึ…ไม่ต้องมาปากหวานเลยนะ กว่าม๊าจะได้ยินเสียงลูกชาย…มันช่างยากเย็นเหลือเกินนะพ่อตัวดี”
คุณหญิงพิมพ์พิไลเอ่ยขึ้นยาวเหยียดแฝงความน้อยใจของผู้เป็นแม่ หากแต่เหมือนบ่นมากกว่าตำหนิ ติณณ์เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยทันทีที่ได้ยิน เขารู้จักน้ำเสียงนี้ดี น้ำเสียงของค
