“สงสัยเพื่อนฟ้าจะมาถึงแล้วค่ะ งั้นฟ้าขอตัวก่อนนะคะ”
ปลายฟ้าทำทีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เธอลุกขึ้นยืนอย่างเรียบร้อย พร้อมยิ้มบาง ๆ ให้ทุกคนรอบโต๊ะ รอยยิ้มที่ยังคงสวยแลดูเป็นมิตร แต่คราวนี้ ไม่มีใครหลงเชื่อมันอีกแล้ว ติณณ์พยักหน้ารับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ปลายฟ้าหันหลังเดินออกไป เพียงประตูปิดลงลับสายตาคน ส้นรองเท้าแหลมกระแทกลงพื้นดังขึ้นถี่และแรงกว่าปกติ ความอดทนที่เก็บงำไว้ตลอดคืนแตกกระจาย ลมหายใจติดขัดในอกแน่นจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง
“ทำตัวเป็นนางเอกไปเถอะ”
เธอชะงักฝีเท้าเพียงครู่เดียวก่อนจะหันกลับไปมองประตูที่ปิดสนิทลงแล้ว สายตาที่เคยอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ความนึกแค้นฉายชัดโดยไม่คิดปิดบัง ริมฝีปากเม้มแน่น มือที่กำกระเป๋าสั่นเล็กน้อย อย่างคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจตั้งแต่เด็ก
ขณะที่ปลายฟ้าเดินออกมานอกร้าน แสงไฟนีออนจากป้ายด้านหน้าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศสว่างขึ้นเลย ตรงมุมหนึ่งของลานจ
