"ปลายฟ้านี่ แรงไม่เบาเลยนะมึง ระวังตัวไว้บางก็ดี"
ตุลย์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้า ๆ พลางเหลือบมองไปทางประตูเล็กน้อย ราวกับเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีใครได้ยิน ตอนนี้ในห้องเหลือกันเพียงแค่ชายหนุ่มสามคน ฟาร์มขอตัวไปเข้าห้องน้ำ บรรยากาศจึงเงียบและจริงจังกว่าก่อนหน้า
ติณณ์เหลือบมองตุลย์อย่างรู้กัน เพราะถ้าหากคนพูดน้อยอย่างตุลย์ได้เอ่ยถึงใคร คนๆ นั้นอันตรายเกินกว่าจะเข้าใกล้จริงๆ ซึ่งติณณ์ก็คิดอย่างนั้นอยู่แล้ว ใช่ว่าเขาจะมองปลายฟ้าไม่ออกว่าเธอต้องการอะไร
“ดูทรงแล้ว สลัดยากด้วยมึง เล่นอ้างถึงม๊ามึงซะขนาดนั้น” เพลิงที่นั่งฟังอยู่แสดงความคิดเห็นออกมาตามๆกัน
“ฮึ…กูไม่สนใจซะอย่าง ม๊าก็บังคับกูไม่ได้” ติณณ์ยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟา สีหน้าเขาเรียบเฉยอย่างคนไม่ได้ใส่ใจ
“แต่มึงก็ยอมให้เธอมาทำงานที่นี่”
“กูยอมเพราะไม่อยากหักหน้าม๊าต่อหน้าเพื่อน แต่ถ้ามาแล้วสร้างปัญหา กูก็ไม่เอาไว้” เจ้าของคลับเอ
