เสียงกระซิบของใครสักคนสองคนกำลังปลุกให้ผมตื่นจากภวังค์หลังจากที่หลับได้ครู่เดียว เสียงเล็ก ๆ ที่กำลังถกเถียงกันนี่เสียงของลูกผมใช่ไหมนะ
“เบาสิไทม์ เดี๋ยวโจรก็ตื่นหรอก”
เดี๋ยวนะ โจรเหรอ?
นี่พ่อนะลูก
อ่า ถึงจะใช้คำว่า ‘พ่อ’ ไม่ชินก็เถอะ ก็เพิ่งรู้แค่ไม่กี่วันว่ามีลูก มันเลยไม่ชินไปซะทุกอย่างเลยครับ
“ก็ไทม์โมโหนี่ เป็นใครมากอดแม่ทิชาของเรา” อ่อ สรุปคือหวงแม่
“เราถึงต้องจับโจรไง ชู่ว์” จับโจร? หมายความว่าไง
ผมควรลืมตาขึ้นเพื่อทักทายทำความรู้จักกับลูกดีไหมนะ ควรเริ่มจากตรงไหนดี
“เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยบอกเลย”
หืม? คำขู่แบบนี้
“เราต้องเอาแม่ทิชาออกมาก่อน” แล้วจากนั้นผมรู้สึกได้ว่ามีมือเล็กจับที่แขนผม พยายามยกมือผมออกจากตัวทิชา
ผมเดาว่าทิชาน่าจะตื่นแล้ว และเธอคงทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะทำแบบไหน เหมือนผมในตอนนี้สินะ
“เหนียวมาก เหนียวมากเลยไทน์” เพราะว่าผมรั้งแรงเอาไว้ครับ พยายามไม่ปล่อ
