วรรัตน์มาถึงในตอนบ่ายหลังจากที่เธอโทรเข้าบ้านแล้วรู้ว่ามธุรสยังต้องอยู่ที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งคืน “พี่โตมาได้ยังไงคะ” เธอมองลูกพี่ลูกน้องอย่างขุ่นใจ “มาเครื่องเมื่อเช้า แล้วทำไมไวน์ไม่บอกพี่เรื่องผึ้ง พี่ยกเลิกพักร้อนของเราดีไหม” วรินทรถาม “ดี ยกเลิกเลยไวน์จะได้ลาออก” อธิศที่ตามหลังมาพูดปนหัวเราะ มธุรสขยับตัวอย่างอึดอัด เธอมองวรรัตน์อย่างขอความช่วยเหลือซึ่งเพื่อนสาวก็เข้าใจได้ดี “พี่โตไปหาอะไรกินเถอะค่ะ จะไปธุระที่ไหนก็ไปไวน์จะอยู่กับผึ้งเอง” เธอออกปากไล่พี่ชาย วรินทรทำท่าจะแย้งแต่อธิศส่งสัญญาณให้เขาเงียบ “เออ ไปหากาแฟกินข้างล่างดีกว่าว่ะโต กูมีเรื่องอยากคุยด้วยเยอะแยะ” “คุยวันอื่นไม่ได้เหรอไอ้หมี” วรินทรเข้าใจแต่ไม่อยากไปไหน “ไม่ได้ พรุ่งนี้กูต้องเข้าเวร” อธิศยืนยันเขาลากพ่อเลี้ยงหนุ่มออกจากห้องไปทันที วรรัตน์เป่าปากโล่งใจเมื่อพวกเธออยู่กันตามลำพัง “พี่โตมาตั้งแต่เมื่อไหร่ผึ้ง”

