เดือนกันยานั่งร้องไห้อยู่ในสวนเล็กๆ ข้างบ้านนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ได้ แต่หญิงสาวมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีเสียงกระแอมคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นที่ด้านหลัง
หล่อนรีบหันไปมอง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคือแม็กซิมัสยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาเย็นชา
“คุณแม็ก...” หญิงสาวลุกขึ้นยืน
“ขอแสดงความยินดีด้วยนะเดือนกันยา ที่กำลังจะได้ผัวร่ำรวย”
คำพูดของเขาเสียดแทงหัวใจของหล่อนเหลือเกิน หล่อนอยากร้องไห้ออกมา แต่ก็ทำได้แค่เพียงซ่อนมันเอาไว้ใต้รอยยิ้มเศร้าหมองเพียงเท่านั้น
“ขอบ...ขอบคุณมากค่ะ”
หล่อนต้องเดินหนีเขา การอยู่เผชิญหน้ากับแม็กซิมัสจะทำให้หล่อนร้องไห้ออกมา
“จะรีบไปไหนล่ะ อยู่คุยกันก่อนสิครับ”
ฝ่ามืออบอุ่นแสนคุ้นเคยคว้าแขนของหล่อนเอาไว้ หล่อนชะงักหยุดเดินและเงยหน้าขึ้นมองเขา ความโหยหากัดกินหัวใจของหล่อนรุนแรงเหลือเกิน
หล่อนอยากย้อนเวลากลับไป...กลับไปอยู่ในช่วงเวลาในไร่กาแฟ และหยุดเวลาเอาไว้แบบนั
