“นั่นแกไปทำอะไรมานังเดือน ทำไมหัวหูมีแต่หญ้าติดเต็มไปหมดอย่างนั้นล่ะ”
เสียงทักของมารดาดังขึ้น และนั่นก็ทำให้เดือนกันยาที่กำลังจะพาร่างกายบอบช้ำขึ้นไปพักฟื้นบนห้องนอนชะงักเท้า ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปัดเส้นผมของตัวเองสะเปะสะปะ
“แม่...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ”
“เพิ่งมา” แม่ของหล่อนตอบเสียงขุ่น ก่อนจะย้ำถามอีก “แล้วหัวมึงไปทำอะไรมา มีหญ้าติดน่ะ”
“ไม่...ไม่ได้ทำอะไรจ้ะ”
“แล้วทำไมหญ้ามันขึ้นไปติดได้ล่ะ”
แม่ของหล่อนหรี่ตาแคบมอง ในขณะที่หล่อนเสหลบสายตาอย่างมีพิรุธ
“เดือน...เดือนไม่ค่อยสบายน่ะแม่ก็เลยล้มตัวนอนบนหญ้า”
แม่ของหล่อนนิ่งเงียบคล้ายกับกำลังคิด “ถึงกับนอนบนหญ้าเนี่ยนะ”
“ใช่จ้ะ” หล่อนตอบรับสั้นๆ ก่อนจะพูดต่อ “เดือนรบกวนแม่บอกคุณจักรินให้ทีนะจ๊ะว่าวันนี้เดือนคงไปกินข้าวเย็นกับเขาไม่ไหว ขอตัวจ้ะ”
“เฮ้ย นังเดือน แกจะเบี้ยวนัดคุณจักรินไม่ได้นะ”
หญิงสาวหยุดเดินและหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า
