"ออมสินออกมาคุยกับอาจารย์หน่อย" ช่วงพักเบรกสิบนาทีตอนที่ปล่อยให้นักศึกษาไปทำธุระส่วนตัว อาจารย์ใบเฟิร์นก็เรียกออมสินออกมายืนคุยกันหน้าระเบียงห้องเรียน
อาจารย์ใบเฟิร์นเป็นอาจารย์ที่รับผิดชอบห้องนี้โดยเฉพาะ เพราะแต่ละห้องต้องมีอาจารย์คอยดูแลเป็นหูเป็นตา
ออมสินเดินตามอาจารย์มาในใจก็คิดอยู่ว่าอาจารย์จะพูดอะไร เราทำอะไรผิดอีกหรือเปล่า
"ตั้งแต่อาจารย์ทำงานที่นี่มา เราคนแรกเลยที่มีเรื่องไม่เว้นวัน"
ออมสินยืนฟังอยู่เงียบๆ ปล่อยให้อาจารย์เป็นคนพูดไป เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมเรื่องทุกอย่างมันถึงเกิดขึ้นกับเธอ ตั้งแต่รับน้องแล้ว วันแรกเลยที่เธอถูกลงโทษให้เดินและวิ่งรอบสนาม
"จากนี้ไปคิดว่าคงไม่มีเรื่องอะไรแล้วนะ หรือเราว่าไง"
"ค่ะ" ถ้าไม่ตั้งใจฟังก็คงไม่ได้ยินเสียงที่เธอตอบรับ เธอคงไม่รู้อนาคตหรอกว่ามันจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกไหม
"อาจารย์ถือว่าเรารับปากแล้วนะ"
"แต่อาจารย์คะ"
"ถ้ายังขืน
