“รอดตีน”

เวลา 01 : 46 น. ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงแสงจากหน้าจอทีวีที่สาดสะท้อนอยู่บนใบหน้าของสกาย เขานอนเอนตัวอยู่บนโซฟา จอยเกมยังอยู่ในมือ นิ้วขยับกดปุ่มไปตามจังหวะอย่างชำนาญ ปกติแล้วสกายเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยออกเที่ยวกลางคืน มีดื่มบ้าง…แต่น้อยมาก จนแทบเรียกได้ว่าไม่แตะสุรา ส่วนบุหรี่ก็มีบ้างเป็นบางครั้งเท่านั้น เพราะงั้นคืนวันศุกร์แบบนี้ สถานที่ของเขาจึงไม่ใช่ร้านเหล้า ไม่ใช่เสียงเพลงดัง ๆ แต่เป็นห้องเงียบ ๆ กับเกมตรงหน้า แบบที่เขาคุ้นเคยที่สุด และยิ่งเป็นคืนก่อนวันหยุด เขาก็มักจะเล่นยาวไปเกือบเช้าโดยไม่รู้ตัว แต่ระหว่างที่กำลังจดจ่อกับหน้าจอ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นแทรกความเงียบของห้องทันที สกายเหลือบมองชื่อบนหน้าจอเล็กน้อย คิ้วขมวดลงบาง ๆ อย่างแปลกใจ เลย์ เวลานี้…แทบไม่มีใครโทรหาเขา ทุกคนรู้ดีว่าชวนออกไปไหนก็ไม่มีทางไป และยิ่งจะโทรให้ไปรับ ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ แต่เขาก็ยังกดรับสาย