“เมลยอม”

เมลบีพยายามฝืนตัวเองลุกเดินไปทางห้องน้ำ ทั้งที่ก้าวแต่ละก้าวมันโงนเงนแทบจะล้มอยู่แล้ว ระหว่างทางก็ทุลักทุเลพอสมควร มือหนึ่งต้องเกาะไหล่น้ำตาลไว้แน่น เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยเมื่อไร ตัวเองอาจทรุดลงไปกองกับพื้นได้ทุกเมื่อ เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองเมา… แล้วก็เมามากด้วย ภาพตรงหน้ามันเบลอไปหมด เสียงเพลงดังอื้ออึงจนแทบจับจังหวะอะไรไม่ได้แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกปวดฉี่มันก็ชัดเจนกว่าทุกอย่าง ชัดจนไม่มีทางทนไหว ต่อให้เมาแค่ไหน… ก็ต้องไปให้ถึงห้องน้ำให้ได้อยู่ดี “เร็วหน่อยดิอีตาล… กูไม่ไหวแล้ว…” เมลบีพูดเสียงยาน สะอื้นปนงอแงเหมือนเด็กเล็ก น้ำตาลเองก็เดินเซไม่ต่างกัน แต่ยังพยายามฝืนลากเพื่อนไปข้างหน้า “เออออ… ถึงแล้ว… ใกล้แล้วมึง…” หลังจากพากันฝ่าความโงนเงนมาถึงห้องน้ำได้ในที่สุด เมลบีก็รีบเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระของตัวเองทันทีอย่างแทบไม่ต้องคิดอะไร พอออกมา ความรู้สึกโล่งก็มีขึ้นมานิดหนึ่ง แต่ค