“ครอบครัว”

ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟสีส้มอุ่นสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ลมเย็นจากแม่น้ำพัดมาเอื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศยามค่ำดูสงบกว่าปกติ “ไหนบอกจะมาจองคิวไว้ก่อน แล้วทำไมถึงมาช้าแบบนี้ล่ะจ๊ะ ลูกสาวม๊า…” ทันทีที่เมลบีและสกายเดินมาถึงโต๊ะ เสียงแซวของแม่ก็ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มรู้ทันทุกอย่าง เมลบีชะงักไปนิดเดียว ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ เหมือนเด็กโดนจับได้ว่าทำอะไรซน ๆ มา ต้องบอกว่าอะไร บอกไปว่า ‘อ่อ…ที่มาช้าเพราะเมลกำลังจับพี่สกายสี้อยู่บนรถค่ะ’ แบบนี้หรอ? บอกไปแบบนี้มีหวังม๊ากับป๊าช็อกตายพอดี เธอเลยเลี่ยง ๆ “รถติดนิดหน่อยค่ะ…” เธอตอบเสียงเบา ไม่กล้าสบตาเต็มที่ พ่อของเมลบีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองลูกสาวสลับกับสกายเหมือนกำลังประเมินบางอย่างในใจ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากพยักหน้าให้ทั้งคู่นั่งลง สกายเลื่อนเก้าอี้ให้เมลบีตามมารยาท ท่าทางเรียบง่ายแต่ดูใส่ใจ จนแม่ของเธอมองแล้วยิ้มบาง ๆ “หิวกั