“เติมเต็ม💗”

เมลบียื่นมือไปรับเงินจากแม่เงียบ ๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไร พ่อกับแม่ของเธอก็รีบหันตัวเดินออกจากโต๊ะทันทีตามความเร่งด่วนของหน้าที่ แต่แม่ของเธอเดินออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบหมุนตัวกลับมาอีกครั้ง เธอเข้ามากอดเมลบีแน่น ๆ แบบเร่งรีบ มือหนึ่งลูบหลังลูกสาวเบา ๆ ราวกับอยากปลอบ ทั้งที่เวลามีน้อยเต็มที “ม๊ารักเมลนะคะ… ไว้มาทานข้าวด้วยกันอีกนะ” น้ำเสียงสั้น เร็ว แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ก่อนสายตาจะหันไปมองสกายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “สกาย… ม๊าฝากเมลหน่อยนะลูก” “ครับ” สกายตอบรับทันทีอย่างสุภาพและหนักแน่น แม่ของเมลบีได้ยินเพียงเท่านั้น ก็พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะรีบหันหลัง แล้วเดินตามสามีของเธอออกจากร้านไปทันที เมลบีมองแผ่นหลังของพ่อกับแม่ที่รีบเดินออกไปจนสุดสายตา กระทั่งประตูร้านปิดลง เธอถึงได้ถอนหายใจยาวออกมาเบา ๆ “เห้ออออ… แล้วแบบนี้จะกินหมดไหมเนี่ย” เธ