เมลบีเดินออกมาจากห้องสอบด้วยสีหน้าที่ดูนิ่งกว่าปกติเล็กน้อย ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องเรียนที่น้ำตาลนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
ทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน น้ำตาลก็รีบเงยหน้าขึ้นถามแบบไม่ต้องเกริ่น
“เป็นไงมึง ผ่านป่ะ?”
“ผ่านแล้ว” เมลบีตอบสั้น ๆ แต่แอบถอนหายใจเบา ๆ เหมือนเพิ่งปลดอะไรบางอย่างออกจากอก
“เห็นป่ะ กูบอกมึงแล้วว่าผ่าน” น้ำตาลยิ้มกว้างอย่างคนทายถูก “แบบนี้กูก็ต้องเลี้ยงเหล้าอ่ะดิ”
“เออ คืนนี้เลย” เมลบีพยักหน้าเห็นด้วยทันที น้ำเสียงเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น “อยากฉิบหาย ห่างหายไปนานแล้ว”
“จัดไปค่า” น้ำตาลพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มหน้าลงไปไถโทรศัพท์ต่อเหมือนกำลังง่วนอยู่กับอะไรบางอย่าง
เมลบีเหลือบมองเล็กน้อยด้วยความสงสัย
“แล้วทำไรอยู่”
“กำลังสืบอยู่” น้ำตาลตอบสั้น ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนตรง ๆ “มึงจำพี่คนนั้นได้ป่ะ ที่ใส่แว่น เรียนวิศวะ…ที่มึงเคยบอกว่าชอบ ๆ อ่ะ”
“อ่อ…เออ แล้วทำไม”
น้ำตาลไม่ตอ
