มหาลัย..
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง เมลขอตัวก่อนนะคะ”
เมลบีพูดพลางก้มศีรษะเล็กน้อยให้ทั้งสองคน ก่อนจะคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพาย
“ไม่เป็นไรครับน้องเมล” เลย์ยิ้มกว้าง น้ำเสียงเป็นกันเองเหมือนเดิม “พี่ยินดีมาก ๆ แถมต้องขอบคุณน้องเมลด้วย ที่ให้ที่นอนเพื่อนพี่ได้ซุกหัวนอนสบาย ๆ”
คำแซวนั้นทำเอาเมลบีชะงักไปเสี้ยววินาที แก้มร้อนวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ค่ะพี่เลย์ เมลไปนะคะ” เธอรีบตอบสั้น ๆ เหมือนจะตัดบท
สายตาเผลอเหลือบไปทางฝั่งคนที่นั่งเงียบมาตลอด
สกาย
เขายังนั่งพิงเบาะ แต่สีหน้ายังคงนิ่งเหมือนเดิม สายตาคมกริบมองมาที่เธอพอดี เมลบีรีบหลบตาแทบไม่ทัน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเฉย ๆ โดยไม่มีเหตุผล
เธอไม่พูดอะไรต่อ เพียงหันหลัง แล้วก้าวเดินเข้าไปในเขตคณะแพทย์ทันที
เธอเดินเข้ามาในคณะแพทย์ได้ไม่ถึงครึ่งทาง เสียงคุ้นเคยของเพื่อนสนิทก็ดังขึ้นจากด้านหลังทันที
“เมลบี วันนี้มาเร็วจังง”
เมลบีชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ก
