“เรนนี่” เสียงของเมลบีดังขึ้นเบา ๆ แทรกบทสนทนาของสองลุงหลาน “เรนนี่ยังไม่แน่ใจใช่ไหมว่าตัวเองอยากเรียนอะไรจริง ๆ”
เรนนี่หันมามองทันที “ใช่ค่ะพี่เมล… พี่เมลดูออกเหรอคะ”
เมลบียิ้มบาง ๆ “พี่เคยเป็นแบบนี้เหมือนกันตอน ม.6 ตอนนั้นพี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยากเรียนอะไรแน่ ๆ”
คุณอาหันมามองเธอเงียบ ๆ ส่วนสกายก็เหลือบตามามองเหมือนกัน แต่ไม่ได้พูดอะไร
“แล้วทำไมพี่เมลถึงมาเรียนหมอล่ะคะ” เรนนี่ถามต่ออย่างสนใจ
“แม่พี่บอกน่ะ” เมลบีหัวเราะนิด ๆ “พ่อกับแม่พี่เป็นหมอ เขาเลยบอกให้ลองสอบหมอดู พี่ก็ลองแบบไม่ได้คาดหวังอะไรด้วยซ้ำ แต่ดันติดเฉยเลย”
เรนนี่ตาโต “โห เก่งจัง”
“ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก แค่โชคดีด้วย” เมลบีส่ายหน้า “แต่ที่พี่จะบอกคือ ตอนแรกพี่ก็ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนกันนะ พอได้เข้าไปเรียนจริง ๆ ถึงค่อย ๆ รู้ว่ามันใช่หรือไม่ใช่”
เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อชัด ๆ
“ถ้าเรนนี่มีคณะในใจอยู่แล้ว ล
