ในช่วงเย็นที่แดดร่มลมตก ปัณจธรก็เอาใจภรรยาด้วยการพาเธอลงมาว่ายน้ำเล่นในสระใหญ่หน้าหาด ซึ่งคราวที่แล้วที่พาเธอมาฮันนีมูน เธอยังไม่ได้มีโอกาสได้เล่นน้ำสักนิด แม้แต่ชายหาดที่เขาพาไปปิกนิกก็ตาม
“คุณไม่เล่นน้ำด้วยกันเหรอคะ ไม่มีคนเลย ฉันเหงานะเนี่ย”
“ก็มันจะค่ำแล้วนี่ครับ ผมให้คุณเล่นแค่แป๊บเดียวนะ เดี๋ยวป่วย”
“ก็คงต้องเล่นแป๊บเดียวค่ะ ไม่มีเพื่อน”
ภรรยาคนสวยออดอ้อนสามีทั้งน้ำเสียงและสายตา สุดท้ายเขาก็ต้องใจอ่อน ยอมตามใจเธอจนได้ ทั้งที่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบาย เลยไม่ได้ใส่ชุดว่ายน้ำลงมาตั้งแต่แรก
“ก็ได้ครับ งั้นผมขึ้นไปเปลี่ยนชุดแป๊บเดียวนะ คุณอย่าไปไหนไกล รอผมก่อน”
“ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะคะ ฉันอายุยี่สิบเจ็ดปีแล้ว”
“หึหึ แต่คุณก็ยังเด็กกว่าผมตั้งหกปีอยู่ดี เพราะงั้นเด็กดื้ออย่าเพิ่งไปเล่นคนเดียวไกลๆ นะครับ เข้าใจไหม”
“เข้าใจก็ได้ค่ะ รีบลงมานะคะ”
“ครับ”
กนกรัตน์ในชุดคลุม
