เขานั่งลงเซ็นเอกสารที่กองเต็มโต๊ะอย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้รีบกลับไปนอนกอดคนตัวบางอีกครั้ง
“เสร็จแล้ว มีอะไรอีกไหมรัตน์”
“ไม่มีแล้วค่ะ”
“อืม งั้นขนกลับไปได้เลย”
สาธิตและประณตขนแฟ้มทั้งหมดออกจากห้องของเจ้านาย เหลือเพียงกนกรัตน์ที่ยังยืนมองเขานิ่งๆ ไม่ยอมออกไปไหน
“มีอะไรอีกหรือเปล่า รัตน์”
เธอตรงเข้าไปนั่งบนตักเพื่อออดอ้อนดังที่เคยชอบทำ และทุกครั้งที่เธอขึ้นไปนั่งออดอ้อนนัวเนียเขาอย่างนี้ ไม่มีทางที่เขาจะไม่จับเธอกิน ไม่ว่าวันนั้นเขาจะเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพียงใดก็ตาม
แต่คราวนี้เขากลับจับเธอลงมานั่งข้างๆ กัน ทั้งยังหันมองที่ประตูห้องนอนราวกับกำลังระแวงอะไรบางอย่าง
“ทำไมคะ คุณปั้น”
“ผมไม่อยากให้น้ำตื่นมาเห็นอะไรแบบนี้ ขี้เกียจมีปัญหา”
เขาก็อ้างไปแบบนั้น ที่จริงต่อให้ธาราริน ว่าที่ภรรยาผู้ใจกว้างดั่งแม่น้ำของเขาออกมาเห็น เธอก็คงไม่รู้สึกอะไร เพราะเธอเองยังไล่ให้เขาไปทำอะไรตามที่ใจต้องการ
