“ไม่รัก..ไม่มีสิทธิ์หึงหวง เข้าใจตรงกันนะคะ”
เธอยิ้มมุมปาก มองสบตาเขาอย่างยั่วยวน แล้วยกแก้วเครื่องดื่มสีสวยขึ้นจิบ
ใบหน้าสวยหวาน เรือนร่างบอบบางสุดเย้ายวนดึงดูดสายตาเขาให้ไม่อาจละไปจากเธอได้เลย จึงยกแขนขึ้นโอบไหล่ ใช้มือใหญ่ร้อนผ่าวลูบไล้เบาๆ บนผิวนวลเนียนราวผ้าแพรเนื้อดีของเธอ
เธอหันมองมือของเขาที่ยังคงลูบไล้ต้นแขนเธอไม่หยุด แล้วหันกลับมามองสบตากับเขาอีกครั้ง
“มาโอบไหล่ฉันทำไมคะ”
“กลัวคุณหนาว”
“หลอกแต๊ะอั๋งฉันมากกว่า เอามือออกไปเลยนะ”
“ก็ได้ครับ”
เขาละมือจากไหล่ลงมาโอบกอดที่เอวบางคอดกิ่วแทน แถมยังไม่ยอมให้เธอดึงแขนเขาออกง่ายๆ เธอจึงจำต้องยอมปล่อยเอาไว้แบบนั้น
เครื่องดื่มดีกรีแรงสีอำพันถูกระดกลงคอแก้วแล้วแก้วเล่า แต่ดวงตาคมกริบของเขาก็ยังไม่ยอมละไปจากดวงหน้าสวยหวานของภรรยาป้ายแดงเลยแม้แต่น้อย
“มองไปทางอื่นบ้างก็ได้นะคะ”
“ผมว่าคุณน่ามองกว่า”
เธอหัวเราะขำกับมุกจีบสาวของเขา แต่ก็
