“มะ ไม่นะ ไม่ได้”
คนตัวบางลนลานควานหาบางสิ่งบางอย่างที่เธอแอบซ่อนเอาไว้ใต้หมอน แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ
“หาสเปรย์พริกไทยเหรอครับ”
เธอเบิกตากว้าง เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอกำลังหาอะไรอยู่ หรือที่อุปกรณ์ช่วยชีวิตของเธอหายไปมันเป็นเพราะเขาอย่างนั้นหรือ
“ผมเอาไปทิ้งแล้ว ไม่ต้องหาหรอก”
“คุณปั้น”
“ครับ อย่าดื้อสิครับน้ำ นอนเฉยๆ แล้วผมจะทำให้คุณมีความสุข”
“ไม่เอา ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้”
“แต่ผมอยาก คุณไม่ทำก็นอนเฉยๆ ก็พอครับ ผมยังไม่เอาเข้าไปก็ได้ แต่ถ้าให้ผมหยุดตอนนี้ ผมต้องตายแน่ๆ”
พูดจบก็โน้มตัวลงจูบเธออย่างเร่าร้อนเนิ่นนานหลายนาทีจนคนตัวบางหัวหมุนเคว้ง ล่องลอยตามการชักนำของเขาอีกครั้ง
ตัวตนร้อนฉ่าวางนาบลงบนกลีบดอกไม้สีชมพูอ่อนที่คนความรู้สึกไวปลดปล่อยหยาดน้ำใสๆ มาเคลือบคลอท่อนเนื้อของเขาเต็มไปหมด
“อืม ดีชะมัด”
เขาร้องครางแหบพร่าด้วยความสมใจ ก่อนจะลดตัวลงกอดเธอแน่นๆ แล้วขยับสะโพกขึ้นลงให้ท่อน
