ปัณจธรรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนสาย เขาใช้หลังมืออังหน้าผากคนที่นอนอยู่บนหมอนใบข้างๆ แล้วก็ต้องถอนหายใจโล่งอก เมื่ออุณหภูมิของเธอเป็นปกติแล้ว
แต่ทันทีที่เขานำมือออกมาจากหน้าผากมน เธอก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ก่อนจะเบิกโพลงด้วยความตกใจที่เห็นสามีหมาดๆ ของเธอใช้ข้อศอกเท้ากับหมอน มองหน้าของเธออยู่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก
เมื่อได้นอนหลับเต็มอิ่มจนหายไข้ สติก็กลับคืนสู่ตัว ภาพความวาบหวามระหว่างเขากับเธอที่กินเวลายาวนานหลายชั่วโมงฉายชัดมาเป็นฉากๆ จึงหลบสายตาเพราะวางหน้าไม่ถูก
“ตื่นแล้วเหรอ ตัวคุณไม่ร้อนแล้วนะ”
“อะ เอ่อ ค่ะ”
“ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”
“มะ ไม่แล้ว”
“ค่อยยังชั่ว เพราะฝนยังไม่ยอมหยุดตกเลย เราคงยังออกจากเกาะไม่ได้”
ผ้าม่านที่ปิดสองชั้นจนมืดสนิทเพราะคนตัวบางกลัวฟ้าผ่า ทำให้มองไม่เห็นว่าบรรยากาศภายนอกเป็นแบบไหน ได้ยินแต่เสียงฝนตกเล็ดลอดเข้ามาเพียงแผ่วเบาเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าอากาศไม่เป็นใจ
