“คุณ เข้ามาที่นี่ทำไม ไหนบอกว่าจะไปส่งฉันที่บ้านไง”
“ผมบอกเมื่อไหร่ ว่าจะไปส่งคุณที่บ้าน”
“ก็เมื่อกี้คุณยังบอกอยู่เลย ว่าเลี้ยวซ้ายเป็นทางไปบ้านของฉัน”
ปัณจธรอมยิ้มมุมปาก ขับรถมาจอดที่บันไดทางขึ้น ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันไปมองหน้าคนตัวบางให้ชัดๆ
“เมื่อกี้ผมพูดว่า เลี้ยวซ้ายข้างหน้าไปบ้านคุณ แต่ตรงไปเป็นคอนโดผม ถ้าคุณไม่หุบปาก ผมจะไม่เลี้ยว ผมแค่บอกว่าเลี้ยวซ้ายเป็นทางไปบ้านของคุณ แต่ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไปส่งคุณที่บ้าน ตอนนี้ถึงแล้วครับ เชิญลงได้”
“แล้วทำไมไม่จอดให้ฉันลงตั้งแต่แรก คุณนี่มันทุเรศจริงๆ”
เธอบ่นกระปอดกระแปดแล้วปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะเปิดประตูรถลงไปด้วยอาการเซนิดๆ กำลังจะเดินออกจากโรงแรมไปเรียกแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน แต่คนตัวโตกลับตามมาลากแขนเธอให้เดินตามเขาเข้าไปในโรงแรมเสียก่อน
“นี่คุณ ปล่อยฉันนะ จะมาลากฉันทำไม ฉันจะกลับบ้าน”
“ใครบอกจะให้คุณกลับ”
“หมายความว่ายัง
