“พี่อิฐคะ… พี่อิฐคิดดีแล้วเหรอคะ ที่ปล่อยให้คุณอัคนีเฝ้ายัยได๋”
เปรี้ยวใจเอ่ยถามเสียงเบา ขณะก้าวเท้าเร่งตามหลังอิฐ หลังจากรถเพิ่งจอดสนิท ทั้งสองคนก็เดินตรงเข้าตึกผู้ป่วยโดยแทบไม่หยุดพัก สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความกังวลมากกว่าความอยากรู้อยากเห็น
อิฐถอนหายใจยาว
“พี่เองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันนั่นแหละ”
เขาพูดตามตรง ไม่ได้ปิดบังความลังเลในใจแม้แต่น้อย
“แต่อย่างน้อย พี่คิดว่าคุณอัคนีน่าจะรับไหว”
เปรี้ยวใจชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้ขำแต่เหมือนรู้ทันได๋ซะมากกว่า
“หึ... งั้นเหรอคะ แต่หนูว่ารับไม่ไหวหรอกค่ะ”
เธอส่ายหน้าเบาๆ
อิฐเหลือบตามอง
“ทำไมคิดแบบนั้น”
“ก็เพราะยัยได๋ไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่ายๆไงคะ โดยเฉพาะกับคนที่ทำให้เธอเจ็บขนาดนั้น ต่อให้คุณอัคนีจะนั่งเฝ้าทั้งคืน หนูก็ว่าเขาโดนไล่ออกมาอยู่ดี”
เปรี้ยวใจพูดตรงๆแบบไม่อ้อมค้อม
อิฐยกมุมปากขึ้นนิดๆ คล้าย
