“ผมฝากดูแลเธอด้วยนะครับ”
อัคนีเอ่ยขึ้นช้าๆน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความจำยอมอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่คำขอในถานะคนมีอำนาจเหมือนก่อนนี้ แต่เป็นคำฝากจากผู้ชายคนหนึ่ง ที่รู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างเธอในตอนนี้ได้
อิฐมองหน้าเขานิ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ
“ครับ ต่อให้คุณไม่พูดผมก็จะดูแลน้องสาวผมให้ดีที่สุดอยู่แล้วครับ”
อัคนีเม้มปากแน่น ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย อย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน
“ผมต้องขอโทษจริงๆนะครับ ที่ผมทำให้คุณและน้องสาวของคุณต้องเจ็บปวด”
เขาหยุดไปชั่วอึดใจ เหมือนต้องรวบรวมแรงใจเพื่อพูดประโยคถัดไป
“ทั้งที่ผมควรตรวจสอบให้ดีกว่านี้ ว่าคนที่ทำร้ายน้องสาวของผมจริงๆคือใครกันแน่”
“ช่างมันเถอะครับ ในเมื่อมันผ่านไปแล้วก็ขอให้มองว่ามันเป็นโชคชะตา ที่ทำให้พวกเราต้องได้มาเจอกันก็พอ”
อัคนียิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย
“มันอาจไม่ใช่โชคชะตาสำหรับเธอหรอกครับ สำหรับเธอผ
