“เรื่องนั้น… พี่อธิบายได้นะ”
ธามเอ่ยเสียงแผ่วลง ต่างจากเมื่อครู่ที่ยังพยายามยิ้ม
ได๋จ้องเขานิ่งดวงตาไม่กะพริบ เหมือนกำลังกลั้นลมหายใจรอฟังคำอธิบาย
“งั้นอธิบายมาสิคะ หนูเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าทำไมพี่ถึงเลือกไม่บอกหนูตั้งแต่แรก”
น้ำเสียงนั้นสั่นระริกจนแทบฟังไม่เป็นคำพูด ธามเห็นแล้วก็สงสารเธอจับใจ แต่ก็รู้ดีว่าเวลานี้เขาไม่อาจที่จะขยับเข้าไปกอดเธอไว้ได้เลย
ธามสูดลมหายใจลึก ราวกับต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต
“พี่… มีความจำเป็นบางอย่าง ที่ต้องรับผิดชอบผู้หญิงคนนั้นแทนไอ้ทิว”
“หนูไม่เข้าใจค่ะ”
ได๋ขมวดคิ้วพร้อมกับความงุนงง เธอส่ายหน้าเบาๆขณะที่หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาเรื่อยๆ
“ไอ้ทิวมันไปทำร้ายน้องสาวของคุณอัคนี แล้วจนเธอก็เสียใจมาก คุณอัคนีรู้เรื่องแล้วเขาก็จัดการไอ้ทิวอย่างป่าเถื่อน”
ธามพูดช้าๆ
ได๋เม้มริมฝีปากแน่น มือเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว แค่ชื่อของอัคนีก็ทำให้เธอสั่นไหวมากพอแล้
