“พี่ธามกลับไปเถอะค่ะ”
น้ำเสียงของได๋เรียบมาก เรียบจนคนฟังแทบไม่เชื่อว่าคำพูดนั้นออกมาจากผู้หญิงที่เคยรักเขาสุดหัวใจ เธอไม่อยากยื้อ ไม่อยากฟัง ไม่อยากให้คำว่ารักออกมาอีกครั้ง จากปากของผู้ชายที่มีสถานะเป็นของคนอื่นแล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นการแต่งงานกันแบบเงียบๆก็เถอะ ยังไงซะธามก็ไม่ใช่แฟนของเธออีกต่อไปแล้ว
“ได๋… แต่พี่รักได๋มากนะ”
คำสารภาพสำหรับเธอตอนนี้มันมาช้าเกินไป จนมันไม่สามารถเยียวยาอะไรได้อีกแล้ว
“อย่าพูดคำนั้นเลยค่ะพี่ธาม เก็บคำว่ารักนั้นไว้ใช้กับคนที่พี่รักในวันข้างหน้าเถอะนะคะ”
เธอเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมกับความเจ็บปวด
“ไม่… พี่ไม่รักใครอีกแล้ว พี่รักใครไม่ได้อีกแล้วได๋”
ได๋ยิ้มบางๆ
“วันนี้อาจจะยังค่ะ แต่วันข้างหน้าเราไม่มีใครรู้หรอกนะคะพี่ธาม”
“ไม่นะได๋”
“พี่กลับเถอะค่ะ กลับไปหาครอบครัวของพี่เถอะค่ะ ผู้หญิงของพี่เธอคงรออยู่”
น้ำเสียงของเธออ่อนลง แต่เด็ดขาด
“ได๋…”
เธอหมุนตัวเตรี
