"พ่อ" เสียงนี้เปล่งออกมาเบามาก แม้แต่คนพูดยังแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง
"อะไรนะ พูดให้มันเสียงดังเหมือนตอนตะคอกคนอื่นหน่อย"
"ทำไมต้องให้เรียกพ่อ เรียกลุงไม่ได้เหรอ" เขาไม่เคยเรียกใครว่าพ่อ ถ้าอายุเยอะหน่อยเขาจะเรียกลุง เพราะคำว่าพ่อเขาอยากเก็บไว้ใช้กับผู้ที่ให้กำเนิด แต่ในเมื่อคนคนนั้นไม่อยู่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องพูดคำนี้ออกมา
"ตามใจนะ ถ้าไม่อยากเห็นหน้าเมียแล้ว"
"พ่อ..พ่อ! พอใจหรือยังครับ"
เสี่ยวิเศษยิ้มมุมปากเล็กน้อย ถึงแม้มันจะเป็นการบังคับแต่ก็รู้สึกดี
ที่เสี่ยวิเศษเชื่อโดยที่ไม่ตรวจดีเอ็นเอว่าเวทมนต์เป็นลูกของท่านจริงไหม นั่นเพราะคำพูดนี้มันออกจากปากขนิษฐา ผู้หญิงที่ถือความสัตย์เป็นใหญ่ แม้กระทั่งความรัก เธอยังยอมทิ้งมันไปได้เพราะเธอได้สัญญาว่าจะไม่มาให้ผู้ชายแบบเขาเห็นหน้าอีก
แต่เขามันโง่เองที่ยอมเชื่อคำพูดผู้หญิงอีกคน เพราะผู้หญิงคนนั้นโกหกว่าท้องกับเขา แต่ที่ไหนได้เป็นแค่การโกหก
