"เวท" ขนิษฐาเข้ามาในห้องก็ตรงไปที่เตียงลูกชาย โดยไม่สนใจคนที่นั่งจ้องอยู่ "ลูกเป็นยังไงบ้าง"
"แม่จะร้องไห้ทำไม" เขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของแม่เลย จำได้ว่าตั้งแต่ตอนเล็กแล้วเห็นแม่แอบร้องไห้อยู่คนเดียว
"ลูกเจ็บตรงไหนบ้าง" จะไม่ให้ร้องไห้ได้ยังไง นางเฝ้าทะนุถนอมลูกชายเป็นอย่างดี ไม่คิดว่าลูกจะถูกคนทำร้ายได้ขนาดนี้
"แม่มาทำไม" เขาไม่อยากให้แม่มาเห็นตัวเองในสภาพนี้เลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยอยู่ในสภาพแบบนี้แต่ทุกครั้งแม่ไม่มาเห็นเฉยๆ
"เป็นขนาดนี้ยังจะไม่ให้แม่มาอีกเหรอ..คนเลว คุณทำอะไรลูกฉัน" ประโยคหลังขนิษฐาหันมองไปดูผู้ชายที่ทำเป็นนั่งเข้มอยู่
"ไม่นะครับแม่" เวทมนต์รีบห้ามแม่ไว้เพราะคิดว่าแม่คงไม่รู้จักคนที่มีอิทธิพลแบบเสี่ยวิเศษ
"ถ้าลูกฉันเป็นอะไร คุณก็อย่าหวังว่าจะมีลมหายใจอยู่ต่อ" นางยังคงต่อว่าให้อีกฝ่ายโดยไม่สนใจคำห้ามปรามของลูกชาย
"แม่! อึก" เวทมนต์ที่นอนอยู่กำลังจะลุกมาห้ามไม่ให้แม่พูดห
