บทที่ 105

1291 Words

"ตามไปเร็วๆ สิเดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก" "ตามใกล้ได้ที่ไหนล่ะเธอก็รู้ว่าคนที่เราตามอยู่เป็นใคร" คนพวกนั้นมาเฟียชัดๆ "เลี้ยวไปทางนั้นแล้ว" "ฉันรู้แล้วเธอนั่งอยู่เฉยๆ เถอะน่า" "พวกเขาจะไปไหนกัน" ขับถนนหลักมาดีๆ ก็เลี้ยวเข้าไปในซอยซะงั้น "จะรู้ไหม" "เอ้าแล้วเขาเลี้ยวไปซอยไหนแล้วล่ะ" แต่พอเลี้ยวตามเข้ามาในซอยก็ไม่เห็นรถคันนั้นแล้ว "เหมือนเขารู้ว่าเราตามเลย" "เขาจะรู้ได้ยังไง เขาไม่รู้จักรถเธอสักหน่อย" "สติหน่อยสิ แฟนเธอเป็นใครเธอก็รู้อยู่ ถ้าแค่นี้ไม่รู้แล้วเขาจะทำงานแบบนั้นได้ยังไง" "แต่เขาก็ไม่น่ารู้นี่" "เมย์ฉันว่าเรากลับก่อนดีกว่า ฉันเริ่มจะกลัวแล้วนะ" เมษายังดีที่เป็นคนรัก..แต่เนเน่ไม่ได้ข้องเกี่ยวอะไรกับพวกนั้นเลย ถ้าพวกมันโกรธแล้วมาทำอะไรเธอล่ะ "เกือบไปแล้วไหมล่ะพี่" "หึ.. กูก็บอกมึงแล้ว มนุษย์เมียไม่ธรรมดา ซี๊ดด" เมื่อสักครู่ตื่นเต้นเกินไปจนทำให้เจ็บแผลขึ้นมาอีก "เป็นอะไรมากไหม

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD