เช้าวันเดียวกันก่อนหน้าที่เมษาและเนเน่จะไปโรงพยาบาล
"จะไปอีกแล้วเหรอคะ" ตั้งแต่รู้ว่าชัชชนยอมช่วยสามีเธอก็ซึ้งน้ำใจมาก ถึงแม้ซอโซ่จะบอกว่าเรื่องมันจบแล้ว แต่คนเป็นเมียก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี
"วันนี้พ่อเลี้ยงจะเข้าไปเยี่ยมพี่ชัชผมต้องไปรับพ่อเลี้ยง"
"แล้วคุณจะกลับมาตอนไหนคะ"
"คิดถึงผมล่ะสิ"
"ค่ะ"
"หือ?" ซอโซ่แค่พูดหยอกเล่นไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนั้นจริงๆ
"รีบมานะคะ สุดที่รักของคุณงอแงจะตาย"
"อ้าว คิดว่าแม่คิดถึงพ่อซะอีก"
"ฉันยังแปลกใจอยู่เลยว่าเด็กคนนี้ออกมาจากท้องฉันจริงหรือเปล่า"
"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ"
"หน้าก็ไม่เหมือนแม่ แถมติดพ่อหนักด้วย"
"อย่างอนเลยนะครับ ถ้าเสร็จเรื่องแล้วผมจะรีบกลับ เดี๋ยวผมคุยกับลูกให้ก็ได้"
"คุณก็เป็นเสียแบบนี้ ทำเหมือนคุยกับลูกรู้เรื่องอยู่คนเดียว"
"อย่าคิดมากนะครับ เดี๋ยวคืนนี้ให้กินไอติมอีก"
"คุณโซ่!"
"คิดอะไรเนี่ย ผมว่าจะแวะซื้อไอติมขึ้นมาให้"
นี่เราคิ
