บทที่ 35 ตัดขาด!
"เดี๋ยว!"
กันวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างบางไว้แน่นราวกับยังไม่พร้อมจะปล่อยเธอไปในตอนนี้ หญิงสาวหันกลับมามองด้วยความเสียใจ น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง หัวใจของกันกระตุกหน่วงเจ็บปวดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขากำลังจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตา แต่น้ำหนาวปัดมือทิ้ง
"จากนี้ต่อไป เราจบกัน!"
"พี่ยอมรับว่าเรื่องเดิมพันคือเรื่องจริง กะ..ก็ตอนแรกพี่คิดว่าตัวเองจะไม่ตกหลุมรักหนูไง"
"พี่หลอกหนูไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"
"พี่ก็อยากบอกความจริง ตะ..แต่มันขู่พี่ไว้ว่าจะมาแย่งหนูไปจากพี่!"
"ไม่มีใครแย่งหนูไปจากพี่ได้หรอกค่ะ นอกจากตัวพี่เอง..ฮึก!" น้ำหนาวปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างล้วนๆ แต่ยิ่งเช็ดมากไหร่มันก็ยิ่งไหลพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก "เห็นหนูโง่มากใช่ไหมคะ?"
"พี่ผิดเองที่เป็นคนขี้ขลาดไม่กล้าบอกความจริง"
"ถ้าวันนี้หนูไม่ได้ยินเต็มสองรูหู คงไม่รู้ว่าที่ผ่านมามันคืออะไร"
"หนาว..พี่ขอโทษ"
"ฮึก..เก็
