บทที่ 45 พี่ม่ายร้ากหนู
"เอ..ทำไมน้ำหนาวหายไปนานจัง" หมวยชะโงกหน้ามองหาเพื่อนสาวครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าน้ำหนาวจะออกมาจากห้องน้ำ
"สงสัยน้ำหนาวท้องเสีย"
"หืมม~ หนาวเขาค่อนข้างเมาด้วย เดี๋ยวหมวยไปตามดีกว่า" หมวยเลื่อนเก้าอี้ออกกำลังจะลุกขึ้นไปตามหาเพื่อนสาว แต่ในจังหวะนั้นหนาวก็เดินกระเพกๆเข้ามาที่โต๊ะ "อ้าว มาแล้วหรอ หายไปซะนานเลย ก็นึกว่าเป็นอะไรไปแล้วซะอีก"
"พอดีท้องเสียนิดหน่อยน่ะ" หญิงสาวหน้าซีดเดินกุมท้องน้อยเลื่อนเก้าอี้ลงนั่งอย่างระมัดระวัง เพราะตอนนี้เธอเจ็บแสบร่องสวาทเป็นอย่างมาก
"แล้วนั่นเสื้อใคร" หมวยถามด้วยความสงสัย
"สะ..เสื้อพี่ที่รู้จักน่ะ พอดีฉันทำน้ำหกใส่ชุด"
"ฉันก็นึกว่าเธอโดนฉุดไปแล้วซะอีก”
กึก!
คำพูดเชิงหยอกล้อของหมวยทำเอาน้ำหนาวชะงัก เพราะก่อนหน้านี้เธอโดนฉุดจริงๆ!
“เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดอีกแล้ว” หมวยถามด้วยความเป็นห่วงอีกรอบเพราะสีหน้าของน้ำหน
