บทที่ 50 ไปหาพ่อตา
ก็อก! ก็อก!
"โว้ยยย!! ใครมาเคาะแต่เช้าวะ!!!" ชายวัยห้าสิบกว่าๆ หยัดกายลุกขึ้นอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นรบกวนเวลานอน "ไม่ใช่เจ้าหนี้ใช่มั้ยวรรณา"
"มะ..ไม่ใช่พี่!! ฉันไม่ได้เป็นหนี้แล้ว"
"แล้วใคร?"
"ลูกเราหรือเปล่า"
"เอ๋?" แม้จะแปลกใจแต่ก็ลุกขึ้นไปเปิดประตู วันนี้ไม่ใช่วันหยุดน้ำหนาวคงไม่มีทางกลับบ้านแน่ๆ ช่วงนี้พึ่งเปิดเรียนกิจกรรมในมหาวิทยาลัยค่อนข้างเยอะ เป็นไปไม่ได้ที่ลูกสาวของเขาจะมีเวลากลับบ้าน
"สวสัสดีครับ"
ชายหนุ่มหน้าตาดียกมือทักทาย ณรงค์ศักดิ์ย่นคิ้วด้วยความแปลกใจ จำได้ว่าไม่เคยรู้จักผู้ชายหน้าตาดีดูมีภูมิฐานคนนี้
"ใช่บ้านของน้ำหนาวไหมครับ?"
"อ๋อใช่! มีอะไร?" หนอย..ไอ้หมอนี่ใช่ไหมที่มันหักอกลูกสาวของเขา ทำให้น้ำหนาวนอนร้องไห้ไม่กินข้าวหลายวันหลายคืน เดี๋ยวพ่อจะเอาปืนลูกซองยิงมันให้ดู!
"ผมอยากจะคุยกับคุณพ่อครับ"
"ใครพ่อเอ็ง!"
"อะ..เอ่อ
