“อุกาสะ วันทามิ ภันเต สัพพัง” ปัณณ์คุณณ์ตั้งอกตั้งใจฝึกท่องคำขอบวชสรณคมน์ และศีล 10 นั่งอยู่บนชิงช้าไม้หน้าบ้าน ที่เปิดเป็นร้านขนมหม้อแกงแม่พุดจีบ ซึ่งตอนนี้มีออเดอร์เข้ามามากมายจนทำแทบไม่ทัน
“ปังคุง เภเพลินมาแย้ว มาแย้วๆ” เสียงที่ดังมาก่อนตัว ในขณะที่เจ้าของเสียงยังปั่นจักรยานข้ามสะพานอยู่เลย เป็นสะพานไม้ข้ามคลองส่งน้ำที่เพิ่งสร้างขึ้นมาเพื่อ 2 ครอบครัวจะได้ไปมาหาสู่กันสะดวก จากที่ก่อนหน้านี้มีสวนผลไม้กางกั้น
“อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต มาแย้ว เพลินเสียงดัง ท่องผิดเลย” จากจะท่อง มะยัง กลายเป็น มาแย้ว
“ปังคุงฉวดมงหยอ” เพลินเภรีปล่อยจักรยานล้มอย่างไม่ไยดี วิ่งไปหาคนอายุมากกว่า ขึ้นไปนั่งบนชิงช้าโดยไม่ต้องเชื้อเชิญ ภาษาที่ได้ยินคล้ายบทสวดมนต์ที่คนเป็นทวดมักสวดก่อนนอน โดยที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจความหมาย
“กำลังหัดท่องคำขอบวชเณร ยังจำไม่ได้เลย” แม้จะเคยสวดมนต์ แต่พอต้องมาท่องคำขอบวชเณรที่ไม่คุ้
