ปัณณ์คุณณ์เดินลัดเลาะจากบ้านเข้ามาในสวนยายขิม สายตาสอดส่ายหาคนอายุน้อยกว่า เดินไปอย่างระแวดระวัง
“ผู้บุกยุก”
“น้องเพลินอย่า~~” เพียงได้ยินเสียง เด็กชายวัย 5 ขวบ ก็ยกมือขึ้นห้าม พร้อมหลับตาปี๋ หวาดหวั่นลูกเตะเจ้เภเพลินขาใหญ่แห่งอัมพวา
“เภเพลินย้อเย่ง ปังคุงไม่เป็งผู้บุกยุกแย้ว” เพลินเภรียกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก สนุกที่แกล้งคนอายุมากกว่าได้
“เภเพลิน” ปัณณ์คุณณ์ลดมือลงแล้วเรียกชื่อต้องห้าม ก็เห็นเจ้าของชื่ออยู่ในโอ่งมังกรที่ตัวเองเพิ่งเดินผ่านมา
“เยียกไม” น้ำเสียงยียวน แต่ไม่มีความโมโหที่ถูกเรียกด้วยชื่อนี้ ทั้งที่เมื่อวานแสดงความหวงแหนอย่างกับอะไรดี
“เรียกเภเพลินไม่โมโหแล้วเหรอ”
“โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า เภเพลินไม่อยากโง่ เภเพลินก็จะไม่โกรธ เภเพลินไม่อยากบ้า เภเพลินก็จะไม่โมโห ทวดขิมฉองเมื่อคืงเยย เภเพลินจำได้แม่งๆ” เพลินเภรีจำคำสอนของทวดขิมได้อย่างแม่นยำ หลังจากปัญญ์คุณณ์กับแม่กลับไป
