“ยิ่งอยู่ที่นั่น ยิ่งไม่ต้องเป็นห่วงเลยค่ะ เพราะมีบอดีการ์ดคอยดูแลเด็กๆ แบบไม่ให้คลาดสายตา”
เห็นหน้าเศร้าๆ ของลูกชาย พุดจีบก็ยอมใจอ่อนให้ไปภูเก็ต และไว้ใจภาคภูมิกับกวินธิดาว่าจะดูแลลูกชายให้เป็นอย่างดีตามที่รับปาก ส่วนเธอไม่สามารถไปด้วยได้ เพราะมีออเดอร์ขนมหม้อแกงเข้ามา
“ไปเย็ว เภเพลินช่วยพี่ไฟท์แพ็คเป๋า” เพลินเภรีจับจูงมือคนอายุมากกว่าไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เดินนำราวกับเป็นบ้านตัวเอง
“เรียกพี่ไฟท์ขึ้นมาเชียว เจ้เภเพลินดีดเด้ง” คนเป็นพ่อว่า เพลินเภรีก็เดินโยกเยก เด้งหน้าเด้งหลังอย่างทะเล้น
ภาคภูมิ กวินธิดา เพลินเภรี และปัณณ์คุณณ์ ออกเดินทางจากอัมพวาตั้งแต่เช้ามืด เสียงพูดคุยภายในห้องโดยสารรถดังไปตลอดทาง จากอัมพวาจนถึงสนามบิน และส่วนใหญ่ก็เป็นเสียงของเจ้เภเพลินขาใหญ่แห่งอัมพวาที่เล่าเรื่องของพี่ๆ น้องๆ ที่จะได้เจอวันนี้
“เภเพลินมาแย้ว” เพลินเภรีป้องปากตะโกนร้องบอกถึงการมาของตัวเอง
