“อย่างนั้นลูกสาว ท่องไว้ ต้องสวย สวยเช้งกะเด๊ะเลย” ภาคภูมิเดินบนลู่วิ่ง ชื่นชมลูกสาวที่เดินส่ายสะโพกเลียนแบบตัวเองอยู่บนลู่วิ่งข้างๆ ก้นเด้งๆ นั้นช่างน่าตี
“เภเพลินฉวยเด้ง เช้งเด๊ะ” เพลินเภรีฮึกเหิม ต้องสวยอย่างที่พ่อบอก
“น้องเพลินตูดบิด น้องเพลินบิดตูด น้องเพลิน...” หนึ่งพิภพแหย่กระเซ้า จนคนเป็นน้องหันมาค้อนขวับ ปัณณ์คุณณ์รีบปิดปากนั้นไว้
“วิคเตอร์พูดเยอะอีกแล้วนะ เดี๋ยวก็โดนลูกเตะเจ้เภเพลินอีกหรอก”
“สงสัยไม่อยากชื่อวิคเตอร์แล้ว คงอยากเปลี่ยนเป็นชื่อเกาหลี”
“ชื่ออะไรเหรอมารินที่เหมาะสมกับวิคเตอร์” หนึ่งวารีแสร้งสงสัย พอจะรู้ว่าชื่อเกาหลีนั้นคืออะไร
“วอน โดน ตรีน~~” หนึ่งนภากระดกลิ้นรัวในคำสุดท้าย
“ชื่อนี้เหมาะมาก” หนึ่งวารีเห็นด้วย และเป็นชื่อเดียวกับที่ตนคิด
“พี่วองโดงตีงของหนู”
“พี่วองตีง”
“น้องของขวัญ น้องไตร พี่ไม่อยากชื่อนี้”
“ชื่อนี้แหยะ พี่วองโดงตีง” เพลินเภรีลงจากลู่
